پارسال در نخستین همایش دیجیتال سازی رسانه ها در دانشگاه آیدین در استانبول شرکت کردم. با یک استاد دانشگاه بلغاری به نام پروفسور زدراوکو روژف آشنا شدم و به او گفتم در دوره نوجوانی هوادار تیم بلغارستان بودم. خیلی تعجب کرد. شروع کردم به توضیح بازی های بلغارستان در جام جهانی هزارونهصدونودوچهار در آمریکا و این که در یک چهارم نهایی بلغارستان دچار غرور و عجله شد و در نهایت با شکست در برابر سوئد چهارم شد. توضیح دادم که خودخواهی استویچکوف برای آقای گل شدن در شکست بلغارستان در بازی نهایی تاثیر داشت. شاخ در آورده بود. از من پرسید چرا هوادار بلغارستان بوده ام. گفتم، در آن زمان، سال ها بود که تیم ایران به جام جهانی نرفته بود و بنابراین هر کدام از ایرانی ها هوادار یکی از تیم های بزرگ بودند. آن سال، تعداد زیادی از ایرانی ها هم هوادار بلغارستان بودند. پرسید، یعنی غیر از تو کسان دیگری هم بودند؟ گفتم بله، در شهر کوچک و دورافتاده ما یعنی نورآباد، ما تعدادی نوجوان هوادار بلغارستان بودیم و وقتی سگا بازی می کردیم، همیشه بلغارستان را انتخاب می کردیم! گفت، بله در بلغارستان هم اعضای آن تیم هنوز محبوبند و مردم بلغارستان آن جام را بخشی از تاریخ کشور می دانند و به آن افتخار می کنند و درباره آن حرف می زنند. گفتم، در همان نوجوانی، بازیگر محبوب من امیل کاستادینوف -و البته لوتار ماتیوس از آلمان- بود. فکری کرد و دیگر چیزی نگفت. حالا، امسال در همان کنفرانس او را دیدم و عکسی که در اسلاید دوم است را به من داد. این عکس را پرینت گرفته بود و در همایش ها و فرصت های مختلف به بازیکنان آن تیم طلایی داده بود تا برای من امضا کنند. چهار نفر امضا کرده اند، که امضا و خط بازیکن محبوب من یعنی امیل کاستادینوف هم هست! ویدیوی سوم گل کاستادینوف به آلمان را نشان می دهد.